A po zajęciach…nuklearne tunele w Chinach

Studenci z Uniwersytetu Georgetown z pomocą Dr Philipa A. Karbera w wyniku analizy tysięcy newsów, wypowiedzi mieszkańców, obrazów satelitarnych i tłumaczeniu niezliczonej ilości stron rozmaitych dokumentów przygotowali studium potwierdzające istnienie podziemnych tuneli, gdzie przechowywane i transportowane są chińskie rakiety balistyczne - pisze wczorajszy Washington Post.

Wyniki prac w ramach projektu wzbudziły szerokie zainteresowanie kregów rządowych w USA. Dziennik donosi, iż raport przedstawiony został sekretarzowi obrony Robertowi Gatesowi przed jego wizytą w Chinach. Raport implikuje, iż dotychczasowe szacunki dotyczące rozmiarów chińskiego arsenału nuklearnego mogą być zaniżone – długość tuneli odpowiada bowiem odległości od Bostonu do San Fransisco.

Raport krytykowany jest przez ekspertów w dziedzinie kontroli zbrojeń – głównie z powodu źródeł wykorzystywanych przez studentów – poza strategiami i dokumentami armii chińskiej były to materiały z lokalnych telewizji oraz opinie chińskich blogerów.

Wedle dostępnych szacunków, arsenał nuklearny ChRL jest w dużej mierze przestarzały i obejmuje około  240 głowic.  Dokładne informacje dotyczące rozmiarów potencjału nuklearnego Chin są utajnionione. Niepewność co do wielkości arsenału jest ważnym elementem strategii nuklearnej Państwa Środka.

Zbigniew Brzezinski – problem Iranu

Strefa bezatomowa w Azji Południowo-Wschodniej

Układ w sprawie strefy bezatomowej w Azji Południowo-Wschodniej zwany także Traktatem z Bangkoku podpisany został 15 grudnia 1995 przez siedmiu członków ASEAN: Brunei,  Indonezję,  Malezję, Filipiny, Singapur, Tajlandię, oraz Wietnam i trzy pozostałe państwa regionu, późniejszych członków ASEAN: Laos, Myanmar i Kambodżę.

Geneza

Genezę układu powiązać należy z kilkoma okolicznościami. Pierwszą z nich jest fakt, iż region ten, będący przedmiotem kolonialnej dominacji mocarstw przed II wojną światową, po jej zakończeniu stał się jednym z frontów zaciekłej zimnowojennej rywalizacji. Konsekwencje z tym związane widoczne podczas wojen indochińskich sprawiły, iż państwa te poszukiwały sposobu na izolację tego obszaru od zagrożeń zimnej wojny. Pierwsze tego typu inicjatywy wysuwano już na początku lat pięćdziesiątych, kiedy to na Konferencji w Genewie kończącej I wojnę indochińską pojawiały się hasła neutralizacji państw regionu. Później podobne propozycje wysuwała również Malezja, choć motywowane były one raczej planami wycofywania się Brytyjczyków z Malezji oraz konsekwencjami Doktryny Guam proklamowanej przez Prezydenta Nixona. Malezja wraz z Indonezją była motorem powstania Stowarzyszenia Państwa Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), pod którego auspicjami propozycje neutralizacji regionu nabrały szczególnego znaczenia. Państwa ASEAN w deklaracji z Kuala Lumpur z 1971 roku zobowiązały się do działania na rzecz neutralności Azji Południowo-Wschodniej jako Strefy Pokoju, Wolności i Neutralności(ZOPFAN) wolnej od jakiegokolwiek wpływu państw zewnętrznych. W deklaracji wyrażono również uznanie dla ustanowienia Traktatu z Tlatelolco i Deklaracji z Lusaki ogłaszającej Afrykę strefą bezatomową. Deklaracja została później wzmocniona instytucjonalnie przez Traktat o Przyjaznych Stosunkach i Współpracy z 1976 roku, który szeroko określał zasady postępowania między państwami.